• duzo_dzieci.png
  • dzieci_rysuja_nogami.png
  • dzieci_w_czapkach.png
  • dzieci_w_fartuszkach.png
  • dzieci_z_cymbalkami.png
  • jaselka.png
  • modlitwa_i_kosciol.png
  • posilek.png
  • stroj_cieszynski.png

Od samego początku powstania kościoła ewangelickiego w XVI w. Reformatorzy stawiali bardzo mocny nacisk na edukację. Znajomość bowiem języków antycznych dawała szansę czytania Pisma Świętego w językach oryginalnych. Dlatego zazwyczaj obok budynku kościoła i plebanii budowana była jeszcze szkoła. Ks. dr Marcin Luter pisząc Mały Katechizm (prosty wykład podstaw wiary chrześcijańskiej) zauważył, że pierwszym nauczycielem i duszpasterzem dla dziecka jest jego ojciec. To on powinien dbać o to, aby domownicy znali Pismo Święte, pod jego przewodnictwem modlili się także w domu oraz uczęszczali do kościoła. Kazanie, a więc wykład stanowiący wyjaśnienie treści Pisma Świętego, jest podstawą ewangelickiego nabożeństwa, mającą nie tylko pobudzić ducha człowieka do wiary, ale również wpłynąć na wzrost jego edukacji religijnej.

Pierwszymi uczącymi, dającymi przykład wiary, powinni być rodzice. Dziecko naśladując rodziców ma nauczyć się składać rączki do modlitwy przed posiłkami oraz na początku i końcu dnia. Już w wieku wczesno-przedszkolnym dzieci uczestniczą z rodzicami w niedzielnym nabożeństwie. Po liturgii początkowej wszystkie dzieci podchodzą do ołtarza razem ze swoimi „parafialnymi ciociami i wujkami”, odbierają zapalony od świecy liturgicznej lampion i udają się do sali parafialnej na Szkółkę Niedzielną – nabożeństwo dla dzieci. Tam przygotowane do tego osoby świeckie (właśnie „szkółkowe ciocie i szkółkowi wujkowie”) prowadzą dla nich zajęcia, na których opowiadają historie biblijne, śpiewają pieśni religijne, kolorują obrazki, bawią się. W naszym przedszkolu podobne zajęcia prowadzi nauczycielka religii. Równocześnie odbywają się religia ewangelicka i katolicka.

Oprócz zajęć, dzieci w chwilach wolnych słuchają historii biblijnych i śpiewają.